Nutella Bağımlılığı

0
61

Bu yaşıma kadar ailemden hiçbir baskı görmeden, gayet rahat bir şekilde büyüdüm. Ailem bana zararlı bir takım alışkanlıklar ile ilgili gerekli bilgilendirmeleri yaptıktan sonra tercihi tamamen bana bıraktı. “Sigara içersen sana harçlık falan yok!” tarzında insanı daha bir ateşleyen, sigarayı çekici hale getiren cümleler ile hiç karşılaşmadım. Belki de bu yüzdendir ki; hayatım boyunca hiç sigaraya başlamadım, başlamayı da düşünmedim.

Yaşım 20 (21’de sayılır). Kendimi bildim bileli “zararlı” sayılabilecek hiçbir şeyi bağımlılık haline getirmedim. Sigarayı denedim, alkolü sıklıkla deniyorum, nargileyi çokça içmişliğim var ama hiçbiri benim bağımlılığım değil.

Benim daha masum olan garip bir bağımlılığım var.

Adı “Nutella“.

Son yıllarda ülkemizde tüketimi hayli yaygınlaşan, fakat fiyatı bakımından hala sofralarda göründüğünde “oo Nutella” dedirtebilen Nutella!

Sigara, alkol, nargile gibi insan vücuduna derinden zarar veren maddelerin yanında adeta bir melek.

Ama benim bağımlılığım!

Hem de öyle internet ortamında “laf olsun” diye paylaşılan resimler gibi değil! Gerçekten bağımlılığım!

Kendimi bildim bileli her kahvaltı da tüketirim (ana tüketilen yiyecektir). Ara öğünde önüme daima o gelir. Bazen işin cılkını çıkarıp kahvaltı-öğlen-akşam-gece dörtlemesi dahi yapabiliyorum.

Biliyorum şuan birçoğunuz “oha lan kusarsın!” diyorsunuz ama kusmuyorum.

Çünkü gerçekten bağımlısıyım.

Nereden mi biliyorum ?

Çok denedim bırakmayı. Fazlalıklardan kurtulmak için, öğrenci bütçeme zarar verdiği için, artık yememek istediğim için vesaire vesaire. Ama olmadı!

Belki komik gelecek ama bırakmayı her denediğimde çok ciddi bir baş ağrısı ile cebelleşmek durumunda bile kalıyorum.

Ruh halim direk arabeske bağlıyor ve kimliğimi kaybediyorum.

Tabi “hayattan hiç zevk almıyorum” denecek kadar vurmuyor bana (bir sigara gibi) ama onsuz da mutluluklar hep eksik oluyor.

Çikolata insanı mutlu ediyor” laflarının doğruluk payını bilmiyorum ama gerçek olduğunu kesinlikle düşünmekteyim. Özellikle Nutella’yı bıraktığım diyet dönemlerimde vesaire normale göre gülümseme sayımda ciddi bir düşüş oluyor.

Hatta biraz daha abartayım mı ?

Normalde insanlar tarafından “gamsız” biri olarak nitelendiriliyorum. “Nasıl bu kadar umursamaz olabiliyorsun ?” tarzında çok soruya maruz kalmışımdır. Ne bileyim mesela bir sevgiliyle edilen kavga hiçbir zaman koymadı bana. Anlık sinirler haricinde hiçbir şeye uzun süreli öfke duymadım.

Ama Nutella’yı bıraktığım dönemlerde, normal şartlarda umurumda olmayacak şeyleri devasa dertler haline getirdiğimi fark ediyor, kendi kendime sıkıntı yaratıyorum.

Acaba gerçekten bu meret beni gamsızlaştırıyor olabilir mi yoksa her şey psikolojik mi ?

Ya baş ağrıları, mutsuz oluşlar ?

Bilemiyorum Altan.. Bilemiyorum.

Nutella’yı bir türlü bırakamıyor, yemeye devam ediyorum.

Olur da bir gün bırakabilirsem, o gün benim için gerçekten milat olur.


CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu girin!
Lütfen adınızı girin